संन्यस्त

कुठल्याश्या 

अवखळ प्रवाहात 

वाहवत जातांना

तू थोपवून धरतेस मला

अन आपण देऊ लागतो

आपल्या मर्म कोषांना

आपणास हवा असलेला 

आकार...

विचारांची अथांग गर्दी

मनात कोलाहल करत असताना

तुझ्या अनाम स्पर्शाने

दिलेली खूण

मला अजूनही

सगळ्यात जास्त ओळखीची वाटते

ती म्हणूनच...

गतकाळातील

आठवणींचे ठसे

धूसर होऊ लागल्याने

मनाच्या तळघरात

साचूलागलीय मनमुक्त काजळी,

तरीही तुझी आठवण

नववधूच्या नवथरेसारखी

नूतन भासतेय 

ती त्यामुळेच...

तुला तुझ्या पठडीत राहून

मनसोक्त होताच आलं नाही

कधी,

तरीसुद्धा,

तुझा स्वानंद टिकवून ठेवण्याचा

तू करते आहेस

काठोकाठ प्रयत्न...

प्रेमाने बहरलेल्या

अशा अजस्त्र वृक्षाखाली

मी अजूनही 

एक सन्यस्त म्हणूनच वावरतोय

हे मात्र खरोखरचे

नवल...

नीरज पुरुषोत्तम चौधरी

20/4/2017