Broken

I was broken,
When I saw you with the other me.
I burnt all the photographs and letters I had and tried to detach myself from every single memory of you.
"I hate love", I said.
You did not utter a word.
"Silence kills me", I grumbled.
You replied with a strange nod
Carelessly crossing your one eye to the other.
Love,
How could you wrap?
yourself in the stuff
Like that?
I wouldn't do so,
I have a life to live,
I have you,
To take care of.


Niraj P. Chaudhari
16/10/2019

Knowing

They said we know her,
And started giving essentials,
How my lips go brown,
How my eyes go down,
When I'm upset.
One by one,
Every outer limb of my body had been discussed.
My heart,
Fumbled, baffled, and cried,
In a loud shout,
But none observed.



Niraj P. Chaudhari
14/09/2019

व्यवहार

व्यवहार

उजाडताही भकास भासे
जगणे ऐसे निर्जण झाले
सूर्य बुडीच्या संध्यावेळी
सुख बेगडी फुलून आले...

दर्पणातही सरपण यावे
उसने-वारी घरपण यावे
खुळी वावटळ यावी तैसे
फिल्मीवारे बहरून आले...

देठ मनाचे गवसत नाही
बोलून सुटतो काही-बाही
त्यांची तर सुरुवात व्हायची
म्हणे "तयांचे बोलून झाले"...

तळहातावर तुरी द्यायचा
धंदा हुकमी अन न्यायचा
व्यवहाराच्या नावाखाली
झापड बांधून दुनिया चाले...

असे कसे दिक्काल चालले
तरणे-ताठे सारे भुलले
चार चांदण्यांच्या दिमतीला
लक्ख काजवे उडून गेले...

नीरज पुरुषोत्तम चौधरी
16/02/2017

कवितेस

कवितेस..

कवी झुरतो,झरतो,सरतो रोजच,

अन् तू जन्म घेतेस,

तू मागत नाहीस दाद,

घालत नाहीस वाद,

तू फक्त सांगत सुटतेस,

तुझ्या अस्तित्वाची कथा,

अनुभवाची गाथा,

अन जन्माची कहाणी,

तटस्थपणे.

तुझ्या शाश्वत इतिहासाचा 

पाठपुरावा नकोय आम्हाला.

नकोच आम्हाला तुझ्या अनुभवाचे

सखोल वर्णन.

तुझी उत्पत्ती,

तुझा उदय.

कवी जळतो.

अन् तू जन्म घेतेस

धुमसत जाणााऱ्या

निखाऱ्या मधून

ती झळ,ती कळ तेवढी व्यक्त कर.

तू फक्त तुझ्याबद्दल नको बोलूस.

तू कविबद्दलही बोलायला हवं,

सांगायाला हवा त्याचा निर्णय,

त्याचा निश्चय,त्याचा निर्धार....

त्याच्या वर्तमानाचा

आढावा हवाय आम्हाला

तुझ्या इतिहासा ऐवजी.

तो मेलाय कि जिवंत आहे

आग ओकत अजूनही..?

क्षेमकुशलतेचा 

समाचार मात्र देऊ नकोस,

निदान आम्हाला तरी...

तसे असते,

तर तुझ्या ऐवजी,

तोच उभा असता आमच्यासमोर...

आमच्या 

पांगळ्या अस्तित्वाचा

पुरावा घेऊन.

तो इतिहास कधीच सांगत नव्हता.

उत्पत्ती अन् उदय तर नाहीच नाही.

तो स्वतःलाच समजायचा

आमच्या व्यक्तित्वाचा वारसदार,

आणि भांडत सुटायचा,

तुझ्या,आमच्या,सगळ्यांच्या

समानतेचा प्रश्न घेऊन.

मांडत बसायचा,

तुझी,आमची,सगळ्यांचीच दुखणी.

समर्थपणे.

"वेळ आलीच तर धिक्कार करू.

आकाश पाताळ मुठीत धरू.

झालाच तर होऊ देत स्फोट.

जिवंन्त माणसांच्या ज्वलंत मनांचा.

पेटू देत वणवा जगभर,

माणूस म्हणवण्याच्या हक्का खातर.

फक्त जनावर म्हणणं थांबवाव त्यांनी.

एवढाच मुद्दा."

असा बेफाम बोलत सुटायचा.

बेबंद,बेभान वादळागत.

तो

भरवायचा मैफिली

करायचा विद्रोह

चालवायचा फिर्यादी

अन् उचलायचा आसूड

विकलांग व्यवस्थ्येच्या

विकाराविरुद्ध.

तुझ्या ऐवजी त्यालाच पाठव,

शक्य असेल तर.

नाहीच ऐकले, तर सांग त्याला,

काही प्रश्न उरलेत म्हणावं.

पुन्हा संप,पुन्हा मोर्चे ,

पुन्हा एल्गार.

त्यालाच करायचेत.

नव्या कवितेच्या 

उत्पत्तीपर्यंत...

       नीरज पुरुषोत्तम चौधरी

      23/02/2016

पाऊस

पावसा रे पावसा रे

पावसा रे पावसा रे
पुरे तुझे हातवारे
तिच्या डोईवर थेंब
तिच्या गालावर चरे

पावसा रे पावसा रे
चिंब झाले रान सारे
श्रावणाच्या सोबतीनं
फिरे गार गार वारे

पावसा रे पावसा रे
तुझे हात जरी कोरे
तुझ्या सालस ओढीनं
सारे कासावीस झरे

पावसा रे पावसा रे
तुझे आसू खरे खुरे
येई विजा कडाडत
ढंग-बिग गुरगुरे

पावसा रे पावसा रे
तुझे बेभान शहारे
भुई येते तरारून
बिगी झेलून फवारे

पावसा रे पावसा रे
पुरे तुझे हात वारे
जरा कोसळ दमान
गातं-बितं 'सहेला रे'

निर्मल नीरज
21/4/2017

मृत्यस

मृत्यूस

तू शिरजोर ठरलास,
तरी हरकत नाही.
मी कमजोर पडू नये.
हा माझा प्रयत्न.

तू नेहमीच जिंकत असतोस हे मान्य.
पण म्हणून,
बाकीचे हरतात असे नाही.
मरून सुद्धा न मरणारे आहेतच की इथे.
कसा करशील त्यांचा
पराभव?

हे जीवन पराभूतांसाठी नाही.
हे तूच ठरवतोस
नेहमी.
पण झडप घालून हरलेलयांनाच,
हरवलस तू .
आजपर्यंत.
जे अजिंक्य होते ते कधीच
हरले नाही.
तू जिंकून सुद्धा.

तू सत्य.
तू पूर्णत्व.
तू सॊन्दर्य.
इथवर हेच ऐकत आलोय
तुझ्याबद्दल.
खरंतर तू म्हणजे निव्वळ  फसवणूक.
हे नुकतंच कळलंय मला.
तू नसतोस सत्यासारखा उघड,
पूर्णत्वासारखा सात्त्विक,
सौदर्यासारखा उजळ.
तू असतोस,
बेबंद, अहंकारी अन बेईमान.
एखाद्या हेकेखोर शत्रुसारखा.

माझा तुझ्यावर विश्वास नाही !
तुझ्या जेतेपणावर तर नाहीच नाही !
माझा विश्वास,
जन्मावर,जगण्यावर अन
जीवनावर.
राखेतून उगवणार्या
फिनिक्स सारखा.

असा माथेफिरूंसारख अवतरणं
बंद कर.
यायचंच असेल तर येत चल
अगदी समंजसासारखा.
उन्मत्त अभिमान तर
नकोच इथे.
आलास तर ये अगदी
उत्सव म्हणून.
"नितळ अन् निष्पाप,"
इराद्याने.

नीरज पुरुषोत्तम चौधरी
    09/01/16

भाकर

भाकर

भल्या पहाटेच
डोक्यावर शेणाचं घमेले घेऊन
बाप रोज निघतो,
विल्हेवाट लावायला
शेणाची अन मनाचीही....

चुलीत धसुन
लगबगीनं
भाकर थापणारी माय,
उल्यावर रटरटनारी
लालभडक कांदा-मिरची,
चांबट ओल्या गोवरीतून निघणारा
पांढरा शुभ्र धूर,
अन पहाटेच्या दिवस्वप्नात
ढगांच्या भाऊगर्दीत
मला बिलगून बसलेलं
एक गुबगुबीत आभाळ.
नेहमी सारखच....

संध्याकाळचं,
गावभर उंडारून आल्यावर
पुस्तकात डोकं खुपसण्याचा
माझा नाटकी वजा प्रयत्न,
दिवसभर्याच्या ढूशांनी
कोपर्यातल्या खाटेवर
जीर्ण होऊन
सैरभैर पडलेला बाप,
विझत्या सर्पणात
फुंकर घालुन-घालुन
मेटाकुटीला आलेली माय,
सर्व-सर्व नेहमी सारख.....

आजचा दिवसही
नेहमीसारखाच,
तेच शेण, तेच मन,
तिच चुल, तिच भाकर,
तोच कांदा,तिच मिरची.
फक्त,
ताटलीतली
गरम झणझणीत भाकर तोडतांना
बापाच्या हाताला
चर्रर्रर्रर्र दिशी लागणारा चटका,
मायच्या पापण्यांखालून
भळभळा ओघळणारा
आसवांचा अदृश्य ओहोळ,
अन माझ्या कुशीतून
शिताफीने निसटणार
तेच गुबगुबीत आभाळ.
इतकाच फरक...

नीरज पुरुषोत्तम चौधरी
चिंचमंडळ, यवतमाळ
भ्रमणध्वनी: ७०६६१२२९६२

आयुष्याच्या वळणावरती

आयुष्याच्या वळणावरती

आयुष्याच्या वळणावरती
असले काही जुळून यावे
जगता जगता मरणाचेही
गुपित आम्हा कळून जावे

आयुष्याच्या वळणावरती
घडून थोडे जावे हातून
लाचारांच्या पोटासाठी
कणभर दाणे द्यावे ओतून

आयुष्याच्या वळणावरती
मिटून जावे भांडण तंटे
माझे मीपण वाहून वाहून
कळले आपण किती करंटे

आयुष्याच्या वळणावरती
जातपातही पुसल्या जावी
अखंड मानवतेला ताळा
आपुल्या हाती त्याची चावी

आयुष्याच्या वळणावरती
आपुलकीला यावे आंदण
प्रत्त्येकाच्या हस्तावरती
नात्यासाठी नवीन कोंदण

आयुष्याच्या वळणावरती
आयुष्याला भरती यावी
मृत्यनेही मरता मरता
हीच भैरवी म्हणून घ्यावी

नीरज पुरुषोत्तम चौधरी
16/6/2017

घागर

घागर

भूईवर घागर,अथांग सागर
फार बोलकी,चार पोलकी
कमवा,जमवा,गमवा आता
आपुलकीने, हाणून लाथा
माणुसकीचा चावून चोथा...

असाच दिसतो एक आरसा
दरवळ ज्यावर नसे फारसा
नागासाकी.. हिरोशीमाचा
कातर व्हावा पुन्हा कवडसा
अंधाराची.. नवीन गाथा
धडे गिरवतो फोडून माथा...

भाळ, गाळ अन् लडिवाळ मन
डोळ्यांसरशी भरणे वंगण
कसे मिळावे अथांग जगणे
कसे घडावे सागर मंथन
काय मागतो अनाथ नाथा ?
दगडांवरती टेकून माथा...?

जात-पात अन् खुजेल बुटका
मूर्ती-भंजन उडतो खटका
शातीर सारी माणूसवारी
अपुले म्हणता मिळतो झटका
रोज वाचणे कुजली गाथा
अजून तरिही घडा पालथा...

असेल काही उरले-सुरले
कुठले पाणी कुठवर मुरले
कोण बायकी अमुच्या बाता
कुणास ओतून कुणास भरले
मशीद,मन्दिर,विहार फिरता
मर्माचा खिळ-खिळा पायथा...

नीरज पुरुषोत्तम चौधरी
20/07/2016
मो.न.7066122962