आम्ही दगडाचे वंशज

आम्ही

बिनदिक्कत तिला रांडेचे

संबोधन दिले,

अन हळू हळू

मरत गेला तिच्या आतला

माणूस...

आता पुरुषाने कसेही दामटले

तरी तिला फरक पडत नाही,

किंवा होत नाही तिची दमछाक,

घरेलू अन घरंदाज स्त्रीची

होते तशी..

स्त्रीत्वाची 

अखंड पुटे असलेलं

तिचं कोवळं देहालय

आतून-बाहेरून होत चाललंय

डांबरासारखं निबर...

मनाचा ठाव घेणं,

त्याहून कठीण,

हौशी पुरुषार्थाचे असंख्य दणके झेलून

ते होऊन गेलयं,

वज्रासारखं

टणक...

एवढे असून सुद्धा

आमच्या प्रत्येक ढुश्श्या गणिक

आजही चुळबुळतोच एखादा अव्यक्त तरंग,

तिच्या अनासक्त डोळ्यांमधुन....

आम्ही मात्र

दगडाचे वंशज,

आमच्या रक्तात पाझर नाहीच

आम्हाला कधीच वरसोस होत नाही

कुणाची अस्वस्थ अवस्था

पाहून...

नीरज पुरुषोत्तम चौधरी

27/03/17