मी जेव्हा कवी होतो
शब्दांसोबत न्हाऊन घेतो
हवा तेवढा भग्न होतो
आत बाहेर नग्न होतो
मी भिरकावून देतो
आदीमतेची आशाळभूत लक्तरे
जेव्हा मला कविता स्फुरते
तेव्हा माझा बुद्ध होतो
नीरज पुरुषोत्तम चौधरी
12/06/2021
Pretender... Pretends to be a part-time poet and researcher. He works as an Assistant Professor of English at Government College, Daman.
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
घर
चिमुकल्याश्या फांदीवरती कुणी थाटले नाजूकसे घर किमया काय म्हणावी त्याची कोण म्हणावा किती कलन्दर तातुर-मातुर कुठले काही चोख विनाई चोख शिल...
-
देह सुकतो, झुकतो, वाकतो कालांतराने तशी तू थकत गेलीस नियतीचं बोजड ओझं असहायपणे वाहताना अन सलत गेलं तुझं नव्या दमाचं स्त्रीपण अनेकांच्या डो...
-
Subtle setting sun sickens me With his daily slumber. Light passes, and darkness prowls behind me Carrying thousands of needles. A sudden gu...
-
रोज एक बात कहनी होती है रोज एक बात अधूरी रहती है रोज वक़्त बीत जाता है, रोज लम्हा गुज़र जाता है, रोज इस रोज़ से तंग आकर रोज उस रोज़ से आस रख...
No comments:
Post a Comment